Mangga sa Sta. Cruz

Magkahalong takot at kasabikan  ang nararamdaman ko ngayon. Nandito na si Tiya. Kagabi pa inihanda ni Nanay ang mga gamit ko. Nasa una o ikalawang baitang na ako sa elementarya, [hindi ko masyado maalala]. Ito ang una kong bakasyon sa probinsya.

Marami kaming sinakyang jeep. Sabi ni tiya may pupuntahan muna kami bago dumiretso sa bayan ng aking ina. Magtitinda raw kami ng mangga.

Pinterest  via

Walang Anuman

Masayang magcommute galing unibersidad sa Taft. Bago sumakay ng jeep hinanap ko uli si Manong.

"Manong pabili pong mais"

Swerte ko at may natira, sampung piso lang solb ka na sa laki ng nilagang mais.

Sumakay na ko byaheng Quiapo, may bibilhin ako eh. Ayoko kasi ng panyo,sa tindi ng sikat ng araw mapipiga mo ang pawis sa panyo. Gusto ko ng mini-twalya. Hindi ito twalya, hindi rin  bimpo, mas maliit ito sa Good Morning towel. Maraming kulay na pagpipilian- lila, asul, dilaw, puti, pink.

Paborito kong bilhan sila Manang na may hawak na mga bilao ng mini-twalya. Sampung piso isa. Balak kong makumpleto lahat ng kulay, pero hindi pa kasya ang pera ko. Isa pa lang ang nasa koleksyon ko-puti.

Madali kong nakita ang mga nagtitinda. Meron na akong LILA at DILAW. Masaya na ko. Sumakay na ako ng jeep pa-Malanday.

Kumpara sa LRT, sa jeep pwede kang umidlip-yun talaga ang balak ko, malayu-layo din kasi ang Quiapo sa Karuhatan, kaya iidlip ako sa byahe.

Kanya-kanyang buhay sa loob. Katabi ko sa kaliwa malapit sa estribo- aleng may kandong-kandong na anak. Sa kanan naman ay isa uli aleng malayo ang tingin.

Habang binabagtas namin ang ma-traffic na daan sa Sta.Cruz, bigla nalang may parang kung anong likido ang tumapon sa sapatos ko. Napapitlag ako.